-: โครงการบั่นทอนปัญญามหานคร :-

  ก่อนอื่นต้องกราบขอบพระคุณคำอวยพร
ขอบพระคุณทุกคอมเมนต์ในเอนทรีก่อนมา ณ ทีนี้ ขอรับ

"ขอให้คำอวยพร จากทั่วทุกทิศพสุธา
ย้อนกลับหา ผู้ให้ สามเท่าตรีคูณ...สาธุ"

บ่อยครั้งนั้น...ตัวผมเองเป็นคนที่ต้องมาคลุกคลีตีวงกับงานที่ต้องใช้ความคิดสร้างสรรค์
ก็ต้องมีบ้างบางครั้งที่จะเจอกับทางตัน เป็นห้วงเวลาที่คิดไม่ได้ คิดไม่ออก เหมือนท้องจะผูก
อาการมันจะจุกเสียดแน่นเฟ้อ เรอเหม็นเปรี้ยวแถว ๆ สมองซีกขวาส่วนหน้า (ส่วนสร้างสรรค์)
อยากจะสำรอกไอเดียออกมาซักนิด แต่ก็ทำไม่ได้ จนผมอยากให้โลกนี้มี “ยาถ่ายไอเดีย”

เอาแบบที่ว่ากินแล้วถ่าย(ไอเดีย)คล่อง ๆ...จะได้ขอเภสัชฯ จัดมาหนัก ๆ ซักชุด สองชุด

แถมเดิมทีผมเป็นคนซีเครียดอยู่แล้ว (ถึงเห็นในบล็อก-ในเนต จะดูติ๊งต๊องบ๊องแบ๊วก็เถอะ)
แต่บางครั้งงานที่ทำต้องปล่อยมาจนเฉียด ๆ จะเส้นตาย มันจะอยู่ยังไงก็ไม่มีความสุขจริง ๆ
บางครั้งผมก็อดนึกถึงคำที่พี่วิทยากรท่านหนึ่งในงาน M-150 TV Creation 2008 พูดออกมา
เสียไม่ได้ว่า... “Simple is the best.” หรือก็คือคิดง่าย ๆ ไม่ต้องไปคิดมากให้ลำบากจิต

บางครั้งเราคิดมากไปสมองมันก็จะเครียด แล้วถ้าเราเครียด...ก็อย่าหวังว่าไอเดียมันจะออกมา
จนบางทีผมก็อดคิดเสียไม่ได้ว่า ไอ้สิ่งที่เรียกว่า “ไอเดีย” เนี่ย มันคงจะมีหน้าตาเหมือนโนบิตะ
ส่วนความเครียดก็คงอ้วนล่ำดำถึกแบบไจแอนด์ แล้วทีนี้ถ้าไจแอนด์มันไปดักรอหน้าบ้านโนบิตะ
โนบิตะมันคงโผล่หัวออกมาอยู่ร๊อก!? (เพ้อเจ้อไปใหญ่แล้วตู) เอาล่ะกลับมาที่ Simple กันต่อ

ลองมองดูภาพนี้ดี ๆ นะครับ อันนี้เป็นกรณีศึกษาที่น่าสนใจมาก...

 
เอาล่ะดูไปดูมามันก็เหมือนเป็นภาพร้านโชว์ห่วยทั่ว ๆ ไปแม่นบ่? แต่ลองเข้ามาดูใกล้ ๆ นี่สิ...

 Credit : BoingBoing

  “กำลังหาอะไร’หนุกหนานทำชิมิ? จัดมา 50 เซนต์ (17 บาท) ต่อไอเดีย”

เนี่ย...เค้าอยากได้แบบเนี้ย!! เค้าจาเอาแบบเนี้ย!! (ภาพนี้มาจากเมือง East Village ที่นิวยอร์ก)
คือเรื่องของเรื่องคือกรณีนี้มันช่าง...(1.) ง่าย  (2.) เจ๋ง  (3.) แนว และ (4.) ได้สตางค์อีกตะหาก...
เอ้า! ทีนี้ก็เงินเข้าสิท่าน ดูเขาคิดได้ไง ถึงเป็นการเสนอไอเดียในรูปแบบของการขายไอเดียอีกที!!

ทีนี้ผมถามว่าคนที่ซีเรียสเครียดมากมันจะคิดได้ไม๊? ไอ้กรณีแบบนี้ ขอบอกว่ายากส์(เติมs)ครับ!!
ถ้าคิดเป็นเส้นตรง มันก็ตรงเลย ไม่มีมีเลี้ยว ยิ่งตรงก็ยิ่งลึก เข้าป่าเข้าพงวิ่งส่งหายลงดอยไปเลยก็มี
ผมจำได้ว่าเคยคุยกับคุณ iannnnn (เจ้าของเว็บฟ๐นต์.คอม) ถึงเรื่องไอเดียใน Twitter ทำนองว่า
พอดีมีคนถามว่าทำยังไงดี คิดงานไม่ออก? พี่แกก็บอกเลยว่าให้ไปคิดในส้วมเดี๋ยวจะคิดออกเอง

 Credit : woostercollective

จึงไม่แปลกที่คนที่บ้านจะเห็นผมวิ่งเข้า-ออกส้วมพร้อมสมุดโน๊ตบ่อย ๆ
(เอาไว้ไม่ได้ ทิ้งไว้แล้วเปื่อย เคยแล้ว...ขอบกระดาษมันงอเป็นเบคอนเลย...)

อีกเรื่องก็คือหาแรงบันดาลใจ เพราะในเมื่อเราตั้งต้นไม่ได้ ก็ไปตั้งต่อจากคนอื่นอีกหน่อยจะเป็นไร?
วิธีนี้ผมก็ทำบ่อย (แต่มันก้ำกึ่งนะครับ ระหว่างลอกกับแรงบันดาลใจ) แต่ผมมีวิธีคิดในกรณีนี้ง่าย ๆ
1.) คุณจงใจอยากให้คนอื่นรู้ว่าคุณเอาของใครมา  = ล้อเลียน+เพิ่มเติม + สร้างสรรค์ = Positive
2.) ถ้าคุณพยายามปกปิดไม่อยากให้ใครรู้ว่าคุณเอาของใครมา =  ลอกเลียน+ไม่สร้างสรรค์ = Negative 

Credit : gizmodo

 ...เห็นไหม มันต่างกันนิ๊ดเดียวจริง ๆ นะ อันนี้ก็ต้องระวังด้วย (ผมเองก็พยายามระวังไม่ให้เกิด)
วิธีนี้ขอแค่มีวัตถุดิบกับ สายตา + อารมณ์ขัน (คือมองไปรอบ ๆ ตัว แล้วคิดดัดแปลงให้มันดีขึ้น)
จากเดิมที่เราไม่มีอะไรเลย (คิดงานไม่ออก คิดอะไรไม่ได้) ก็อาจจะมีอะไรแปลก ๆ เกิดขึ้นมาได้
ซึ่งผมใช้วิธีนี้...แล้วไม่เคยพลาดเลยซักครั้ง แต่ทั้งนี้ผมก็ต้องกล้ารับด้วย ว่าผมไม่ได้คิดเองทั้งหมด

ปล.ที่บ่น ๆ มานี่ไม่ใช่อะไร ก็เพราะกำลังคิดหัวบล็อกอยู่เนี่ย...ว่าจะเอาไงกันดี

ปล2. ติดตามความคืบหน้า-ศอกล่าง-เตะกลางลำตัว ของ phuphu ได้ที่ Twitter ตลอด 24 ชม.

หมายเหตุ : วันนี้ JOYS Magazine เล่ม 2 ฉบับรองท้องจะออกมาให้อ่านกันแล้วนะขอรับ
อย่าลืมไปโหลดไปลองกันด้วยแน (เอาเป็นว่าเดี๋ยวเย็น ๆ ผมจะมาแจ้งข่าวอีกทีก็แล้วกันเนาะ)
ส่วนจะมีเนื้อหาอะไรบ้าง ติดตามความเคลื่อนไหวได้ที่บล็อกนี้และ JOYMAG เลยเด้อท่านเด้อ!!