ขอบคุณครับ(ค่ะ)
posted on 20 Aug 2006 20:14 by phuphu
ผมเริ่มขอบคุณพนักงานบริการครั้งแรก ก็เนื่องจากการอ่านหนังสือ
เป็นหนังสือชื่อ " พี่ตู้ ปณ.5 " ของพี่ตู้ ที่เมื่อก่อนออกทางช่อง 5
พี่ตู้เคยบอกว่า " พนักงาน 7-11 วันหนึ่งต้องไหว้เป็นพัน ๆ ครั้ง
ไม่นับคำสวัสดี และคำขอบคุณอีกนับไม่ถ้วน เขาทำเป็นกิจวัตร
สมมติว่าวันหนึ่งมีลูกค้าพันคน เขาก็ต้องไหว้สวัสดีถึงพันครั้ง
แต่คนไทยจะไม่รับไหว้ เพราะขี้อาย และก็จะทำเป็นไม่สนใจ
ผมไปซื้อของที่ 7-11 ถ้าพนักงานไหว้ ผมก็รับไหว้เขา ทักเขา"
รูปประโยคอาจจะไม่ตรงเป๊ะ ๆ แต่นับจากวันนั้นผมก็เริ่มขอบคุณ
ไม่ใช่แค่พนักงาน 7-11 แต่หมายถึงผู้ที่ทำหน้าที่งานบริการทุกชนิด
จะเด็กส่ง เด็กเสริ์ฟ พนักงานอะไรก็ตามที่เขาบริการเราทุกอย่าง
พูดถึงเวลาผมขอบคุณพนักงาน ผมก็นึกถึงคุณม่อนขึ้นมาทันที
เธอคนนี้เป็นขาประจำของ Blog นี้ครับ ถ้ามีจัดรายการแฟนพันธุ์แท้
phuphu.exteen.com ( ถ้าคุณปัญญาจัด ) คุณม่อนนี่คงเป็นตัวเต็ง
เมื่อหลายเดือนที่ผ่านมา ที่ผม(หนี)ไปเที่ยวกรุงเทพฯ ก็เป็นครั้งแรก
ที่ได้กิน ฟูจิ ( ฟูจิ ก็คือร้านอาหารญี่ปุ่นชื่อดังที่ชอบตั้งอยู่บนห้าง !!)

...โห บ้านนอกโคตร ๆ เนาะ...(ฮา) คุณม่อนได้พาไปเปิดโลกทัศน์
แต่ก็ไม่ได้กินทุกวันซะหน่อย นั่นเป็นครั้งแรกในชีวิตที่ผมได้กินฟูจิ
พนักงานมาเติมน้ำชาให้ ( เขาเติมชาเขียวฟรีครับ ที่ฟูจิเติมชาฟรี !! )
ผมก็ขอบคุณเขาที แล้ววันนั้นดันกระเดือกน้ำชาไปมากโข(เพราะฟรี)
ผมก็จะขอบคุณทุกครั้งที่เขาโผล่มาเติมน้ำชา คุณม่อนก็มีงงเล็กน้อย
วันนั้นก็เลยขอบคุณพร่ำเพรื่อ...จนพนักงานเขาอาจรำคาญเลยก็ได้ ?
ผมขอบคุณเขาไปทั่ว คนกรุงเทพฯ อาจจะมองว่าผมบ้านนอกก็เป็นได้
รวมไปถึงเรื่องที่ผมขอบคุณแท๊กซี่ที่เขาพาผมขับรถอ้อมในวันนั้น

อนึ่ง...วันนั้นที่ผมไปงานการ์ตูนที่กรุงเทพฯ ผมโดนแท๊กซี่ขับพาอ้อม
ทั้ง ๆ ที่ผมก็ชวนเขาคุยเรื่องครอบครัวและลูก ๆ ของเขาอยู่ !!
เขาบอกว่าตอนเย็นจะพาลูกไปดูก้านกล้วย ผมก็บอกว่าหนังดีนะ น่าดู
เราก็คุยกันสนุก เขามีลูกอยู่สองคน แฟนเขาก็เป็นคนขับรถเหมือนกัน
เขาเป็นผู้หญิงอายุซักประมาณ 30 ผมบอกผมจะลงที่หน้าโรงเรียนหอวัง
อันที่จริงผมก็กะจะลงตรงนั้นแล้ว ค่อยโทรหาคุณเซิ่นอีกทีว่าจะไปยังไง
แต่ผมก็แสดงความโง่ออกมา ดันไปถามว่า " ตึกฐานฯไปทางไหนครับ ? "
แล้วเขาบอกว่า " โห...มันอีกไกลค่ะน้อง เดี๋ยวพี่พาไปส่งที่ตึกเลยดีกว่า "
" คนขับ Taxi คันนี้ ...ใจดีจัง "
พอผมลงที่ตึกฐานเศรษฐกิจผมก็จ่ายตังค์ให้พร้อมขอบคุณเขา เขาก็ยิ้มให้
แต่ผมไปเช้าเกินไป งานยังไม่เริ่ม ผมก็เลยเดินเล่นแถวนั้นซักพักเพื่อหา
ร้านอินเทอร์เนตกะจะฆ่าเวลา สิ่งที่ผมเจอคือเดินจากตึกฐานฯมานิดเดียว
ผมก็เจอซอยหน้าโรงเรียนหอวังพอดี !! ( ซอยห่างจากตึกฐานประมาณ 100 เมตร )
จากหน้าโรงเรียนหอวัง เขาพาผมอ้อมไป 1 Block เต็มๆและถ้าผมลงตรงนั้น
แล้วเดินจากหอวังไปนิดเดียวก็ถึงแล้ว แต่เขาพาผมอ้อมแล้วค่อยมาส่ง !!
เพื่อนในงานถามว่าผมมายังไง ผมไม่กล้าบอกว่าผมโดนแท๊กซี่พาอ้อม
ผมอายก็เลยโกหกไปว่าผมขึ้นรถเมล์มาคนเดียว ...ก็ขอโทษที่โกหกครับ
งานนี้คงโทษใครไม่ได้ ก็โทษที่ความซื่อ(บื้อ)ของผมเองก็แล้วกัน...

ในกรณีของผมคำว่า " ขอบคุณครับ "
ผมคงอาจใช้พร่ำเพรื่อจนเกินไป แต่ทุกครั้งที่ผมขอบคุณ
ผมก็บอกได้เลยผมจริงใจ เอ่อ...รวมไปถึงกับแท๊กซี่คันนั้นด้วย
ผมก็ขอบคุณแบบจริงใจเช่นกัน ( ก็ผมนึกว่าเขาเป็นคนดีศรีสังคม )
เอ้อ !!! แต่ก็ยังทำกันได้ลงคอนะ...
...
ก็ขอขอบพระคุณที่พาผมอ้อมชมเมืองครับ...
ผมหล่ะซึ้งน้ำใจคนกรุงเทพฯจริง ๆ ให้ตายสิ !! (ฮา)



ฮา!
)
ถ้าเราพูดออกมาอย่างจริงใจหละก้
#1 By SEKI22 on 2006-08-20 20:19